1. Gambaran Keseluruhan
Nasir ad-Din al-Qasri Muhammad ibn Ahmad memegang takhta Sultan Fez secara nominal dari tahun 1545 hingga 1547. Kehidupannya yang singkat di takhta diselubungi oleh pergolakan dan ketidakstabilan politik yang besar, terutamanya akibat konflik yang berterusan antara Dinasti Wattasid dan Dinasti Saadian yang semakin berkuasa di selatan. Walaupun beliau secara rasmi adalah Sultan, kekuasaan sebenar berada di tangan pemangku raja, Ali Abu Hassun, yang terpaksa membuat keputusan strategik, termasuk membentuk perikatan penting dengan Empayar Uthmaniyyah, dalam usaha untuk mengekalkan kedudukan Wattasid. Pemerintahan beliau menggambarkan kelemahan kedaulatan tempatan dan pengaruh campur tangan kuasa asing dalam geopolitik rantau Maghribi pada pertengahan abad ke-16.
2. Kehidupan
Kehidupan Nasir ad-Din al-Qasri Muhammad ibn Ahmad ditandai dengan peranan nominalnya sebagai Sultan dalam zaman yang penuh konflik dan campur tangan asing, bermula sejak perlantikannya yang tidak terduga sehinggalah kematiannya yang awal.
2.1. Zaman Kanak-kanak dan Perlantikan
Nasir ad-Din al-Qasri Muhammad ibn Ahmad ialah putera kepada Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad, Sultan Fez yang berkuasa dari Dinasti Wattasid. Kedudukan beliau sebagai seorang putera memberinya hak warisan takhta, namun keadaan politik semasa sangat tidak menentu. Pada tahun 1545, sebuah peristiwa penting berlaku yang secara drastik mengubah nasib kerajaannya dan kehidupannya: bapa beliau, Sultan Ahmad, telah ditawan oleh musuh tradisi mereka dari selatan, iaitu Dinasti Saadian. Penawanan ini meninggalkan takhta Wattasid dalam keadaan ketiadaan pemimpin dan menimbulkan kekosongan kuasa yang serius. Berikutan penawanan bapanya, Nasir ad-Din al-Qasri Muhammad ibn Ahmad yang masih muda, secara nominalnya telah dilantik sebagai Sultan Fez pada tahun yang sama, 1545. Namun, disebabkan usianya yang masih terlalu muda, pemerintahan beliau tidaklah langsung tetapi melalui sistem perwalian.
2.2. Pemerintahan dan Perwalian
Tempoh pemerintahan nominal Nasir ad-Din al-Qasri Muhammad ibn Ahmad, dari tahun 1545 hingga 1547, sepenuhnya dijalankan di bawah sistem perwalian. Pemangku raja utama bagi beliau ialah Ali Abu Hassun, seorang tokoh berpengaruh yang bertanggungjawab untuk mengendalikan urusan kerajaan dalam ketiadaan Sultan Ahmad. Dalam usaha untuk mengukuhkan kedudukan Dinasti Wattasid yang semakin lemah dan mendapatkan sokongan menentang Dinasti Saadian yang agresif, Ali Abu Hassun mengambil keputusan strategik untuk mencari bantuan dari luar. Beliau membentuk perikatan politik dengan Empayar Uthmaniyyah, sebuah kuasa besar yang sedang berkembang, dan memutuskan untuk menyatakan kesetiaan kepada mereka. Perikatan ini bertujuan untuk memperoleh sokongan ketenteraan dan politik yang diperlukan bagi menstabilkan kerajaan Wattasid serta menghadapi ancaman Saadian yang berterusan. Sepanjang tempoh ini, walaupun Nasir ad-Din al-Qasri Muhammad ibn Ahmad adalah Sultan rasmi, segala keputusan dan dasar kerajaan sebenarnya digerakkan oleh pemangku raja dan pakatan yang telah dibentuk dengan Uthmaniyyah. Pemerintahan beliau hanyalah simbolik, mencerminkan ketidakupayaan kerajaan Wattasid untuk berfungsi secara autonomi sepenuhnya pada masa itu.
2.3. Kematian
Pemerintahan nominal Nasir ad-Din al-Qasri Muhammad ibn Ahmad berakhir pada tahun 1547. Beliau meninggal dunia pada tahun tersebut, menandakan penamat kepada tempoh singkatnya sebagai Sultan di bawah perwalian dalam keadaan bapanya masih ditawan oleh Dinasti Saadian.